Fietsen naar de Tourmalet

Fietsen

Dit keer had ik voor het eerst mijn fiets meegenomen naar Frankrijk omdat ik hem thuis niet meer gebruikte en het me leuk leek om eens Col du Tourmalet te kunnen beklimmen. Ik heb een randonneur fiets (Batavus Navajo) met 21 versnellingen. Een fiets waarmee je met bepakking kunt rondtrekken. Wel wat zwaarder dan een gewone racefiets, maar beslist lichter dan een stadsfiets. Voor vertrek de fiets nog even laten nakijken en aan de fietsenmaker gevraagd of hij ook geschikt was voor bergbeklimmingen in de Pyreneeën. Aan de fiets zou het niet liggen volgens de fietsenmaker, hooguit zou ik onvoldoende adem hebben. Nog even een bidon erop laten bevestigen en een fietsbroekje aangeschaft en ik was er klaar voor. Niet dat ik getraind had met fietsen, ik fiets heel weinig behalve de 5 minuten opwarmen op de sportschool. 20 jaar geleden maakte ik wel regelmatig fietstochten met mijn studentenvereniging. De laatste tijd pak ik helaas meestal de auto. Wel bezit ik een goede algemene conditie doordat ik regelmatig sport op een fitnessclub.

Mijn eerste fietstochtje was naar Tournaboup, de parkeerplaats waar de skiliften starten op 3 km van Barèges. Ik wilde uitproberen of ik überhaupt naar boven kon fietsen of dat ik steeds zou moeten lopen zoals ik zomers wel mensen zie doen. Met ruim een half uur bereikte ik Tournaboup startend vanaf ons huis. Ik moest vrijwel geheel de eerste versnelling kiezen anders had ik te weinig lucht over om door te blijven gaan. Alleen het laatste stuk was vlakker en kon ik harder doorfietsen. Het was een zonnig dag en ik was met korte broek vertrokken met een thermisch shirt met lange mouwen. Voor de afdaling bleek dit echter veel te koud. Dat het afdalen veel kouder is dan het stijgen komt omdat je geen inspanning meer levert en je veel harder gaat. Het is iets om rekening mee te houden want het valt echt tegen.

Ik train altijd met een Polar hartslagmeter, die ik later weer op de computer kan uitlezen. Je krijgt dan grafieken zoals hieronder te zien. Dit is mijn tochtje naar Tournaboup. De eerst steile piek is omdat ik mijn water was vergeten en weer terug de laatste heuvel naar ons huis ben opgefietst. Dat is het steilste stuk van de hele rit! Langs de hele bergtocht staan iedere km een bordje. Bij ieder km paaltje staat hoe steil de helling is voor de komende km (meestal 11%), wat de hoogte is en hoe ver het nog is naar de top. Ik heb markeringspunten gezet bij de km paaltjes (en bij het eindpunt). Mijn hartslag blijft onder de 150 waar ongeveer mijn omslagpunt ligt. Ik heb een hele lage rusthartslag (50 hsm). Het lage deel is de rit terug, de laatste piek weer de heuvel naar het huis.

Een paar dagen later heb ik de Tourmalet helemaal op de fiets gehaald (startend vanaf het huis). Het was 11 km klimmen en ik deed er bijna 2 uur over. (Ik las op een site dan anderen vanaf Luz St Saveur er minder dan anderhalf uur over deden om 18 km te klimmen, maar dat was wel een groep die de 100 zwaarste cols van Frankrijk rijden en vermoedelijk wat meer fietservaring hadden dan ik). Ik deed er een half uur langer over dan ik had ingeschat. Ik moest bijna het gehele stuk in de eerste versnelling klimmen, dus dat ging niet zo snel. Gelukkig was mijn conditie goed genoeg om dat op een “redelijke" hartslag te doen. Ik ben van 1200 meter geklommen naar 2114 meter. Ik had erop gerekend dat ik wel drie weken had moeten oefenen om het te halen, maar toen ik al zo ver was ben ik maar doorgefietst. Ik kon alleen niet tijdens het fietsen drinken, want dan kwam ik buiten adem. Pieter, Bas en Gelein kwamen me nog even aanmoedigen en hebben deze foto's gemaakt. Als je zo gestaag door kan fietsen is het een kwestie van volhouden. Bij het laatste km bordje voor de top lijkt het mee te vallen. Het is een veel vlakker stuk, waar je kan doorschakelen naar een hogere versnelling. Dit heeft echter wel z'n tol, want omdat de gemiddelde stijging niet minder is dan op de andere trajecten zijn de laatste 200 meter extra steil. Ik kon het nog maar net halen en je ziet ook dit laatste deel mijn hartslag oplopen. In oktober heb je de hele weg voor je alleen. Het is een indrukwekkende omgeving en het geeft veel voldoening als je dan ook de top haalt. Het is zeker een tocht die ik vaker ga maken! Het restaurant is in oktober tot het winterseizoen niet open, daarna kan je er weer lunchen tijdens het skiën. De Col wordt ook afgesloten als het sneeuwt. Deze maand gebeurde dat een aantal keren achter elkaar. Als de sneeuw weg is wordt hij weer meteen vrijgegeven. Op de terug weg was de zon was net achter een berg. Ik had alleen een windjasje bij me. Door de snelheid was het heel erg koud. (Had ik kunnen weten naar mijn eerste oefentochtje.). Volgende keer ga ik zeker warmere kleding voor de afdaling meenemen. Meer informatie over de Col van de Tourmalet kun je vinden onder fietsen.

Hieronder de grafiek van de hele tocht. De dalen bij markeringspunt 5 en 10 zijn drinkpauzes. Vanaf markeringspunt 13 de afdaling en bij markeringspunt 15 de laatste klim naar het huis.

Leuk om te weten

Op de website van Jan Verduijn staat een berekening om je beste prestatie uit te rekenen. Er is een online berekening mogelijk op basis van het hoogte verschil, de tijd, afstand en de massa van de fiets en renner. Het programma rekent dan dan van alles uit. Voor bovenstaande prestaties bij de beklimming van de Tourmalet komen de volgende waardes uit:

Volgens de site haalt een prof bij langdurige inspanning ca 6 watt/kg. Een goed geoefende fietser als Jan Verduijn zat tegen de 4 watt/kg en ik kom dus op 1,7 watt/kg.